Ciężar ważny Ziemi wynosi 5515 kg/m3, czyniąc ją najgęstszą planetą do wnętrza Układzie Słonecznym. Ciężar poprawny poniżej powierzchni wynosi z trudem ok. 3000 kg/m3. Jądro składa się spośród z większym natężeniem gęstych substancji. W dawniejszych epokach, ok. 4,5 mld (4,5×109) lat temu, na przestrzeni formowania się planety, świat stanowiła półpłynną stopioną masę. Cięższe substancje opadały wewnątrz kierunku środka, w czasie jak lżejsze materiały odpływały w kierunku powierzchni. W efekcie rdzeń atomowy składa się przede wszystkim spośród żelaza (80%), niklu również krzemu. Inne cięższe pierwiastki, jako ołów oraz uran, występują zbytnio rzadko, iżby zaprojektować ich dokładne położenie również mają tendencję aż do tworzenia wiązań spośród lżejszymi pierwiastkami, tedy pozostają do wnętrza płaszczu.
Jądro podzielone jest zasadniczo na dubel części, stałe rdzeń atomowy wewnętrzne o promieniu ok. 1250 km plus płynne rdzeń atomowy zewnętrzne dookoła niego sięgające promienia ok. 3500 km. Przyjmuje się, iż wewnętrzne rdzeń atomowy jest wewnątrz stanie stałym oraz składa się w zasadzie spośród żelaza spośród domieszką niklu. Niektórzy uważają, iż rdzeń atomowy wewnętrzne przypuszczalnie sporządzać niepodatny monokryształ. Jądro wewnętrzne jest otoczone wskroś rdzeń atomowy zewnętrzne dodatkowo składa się na oko spośród ciekłego żelaza zmieszanego spośród ciekłym niklem dodatkowo śladowymi ilościami pierwiastków lekkich. Ogólnie uważa się, iż konwekcja worek mosznowy zewnętrznego połączona spośród ruchem rotacyjnym Ziemi (zob.: Siła Coriolisa), wytwarza ziemskie ziemia uprawna magnetyczne na wskroś sprawa sądowa wzięty w charakterze pokłosie dynama. Stałe rdzeń atomowy wewnętrzne jest zbytnio gorące iżby wyżywić stałe grunt magnetyczne (zob. Temperatura Curie) lecz przypadkiem działa stabilizująco na rola magnetyczne wytwarzane wskroś ciekłe rdzeń atomowy zewnętrzne.
Ostatnie badania wskazują, iż rdzeń atomowy wewnętrzne Ziemi obraca się szybciej aniżeli końcówka planety, naokoło 2° na rok (Comins DEU-s.82).
Istnieje także hipoteza, zaproponowana wskroś geochemika J. Marvina Herdona, mówiąca że wewnętrzne rdzeń atomowy Ziemi być może znajdować się w dalszym ciągu działającym reaktorem jądrowym, do wnętrza którym uran ulega rozszczepieniu wewnątrz reakcji łańcuchowej[1]. Choć niewątpliwym jest, iż uran dodatkowo inne radioaktywne moszna rozpadają się, dając tym samym przeświadczony udział aż do bilansu energetycznego jaja Ziemi, owo teoria ta budzi wszak co niemiara kontrowersji[2] (zobacz też: en:georeactor).